Nowy numer „Wiadomości Prawosławnej Diecezji Białostocko-Gdańskiej” 01.04.2012


Ukazał się nowy numer „Wiadomości Prawosławnej Diecezji Białostocko-Gdańskiej” (1 (70) 2012), a w nim między innymi:

• Orędzie Paschalne Jego Ekscelencji, Najprzewielebniejszego
Jakuba, Arcybiskupa Białostockiego i Gdańskiego, do Czcigodnego
Duchowieństwa, Miłujących Boga Braci i Sióstr Zakonnych,
i Wszystkich Wiernych Diecezji Białostocko‑Gdańskiej. (strona 3)

• Słowo JE arcybiskupa Jakuba wygłoszone 19 stycznia 2012 r.
podczas nabożeństwa celebrowanego w cerkwi Świętego
Ducha w Białymstoku w ramach Tygodnia Modlitw o Jedność
Chrześcijan. (strona 4)

• Słowo Jego Ekscelencji Najprzewielebniejszego Jakuba, Arcybiskupa
Białostockiego i Gdańskiego, wygłoszone 22 stycznia
2012 r. w kościele rzymskokatolickim pw. Matki Bożej Fatimskiej
w Białymstoku w ramach Tygodnia Modlitw o Jedność
Chrześcijan (strona 5)

• Adam Bartoszewicz: Analiza teologiczno-dogmatyczna treści
nabożeństwa wjazdu Jezusa Chrystusa do Jerozolimy (strona 7)

Teksty liturgiczne tego święta odkrywają ogromną głębię nauki chrześcijańskiej
wyjaśniając nam takie zagadnienia teologiczne jak: traktaty o Trójcy Świętej,
traktaty o stworzeniu, chrystologię, pneumatologię, charytologię, soteriologię,
eklezjologię, mariologię, sakramentologię, eschatologię. W Sobotę Palmową
wieczorem, na małych nieszporach, czytane i śpiewane są teksty, w których
poruszane są głownie tematy chrystologiczne i soteriologiczne.

• Ihumen Tymoteusz: Sakrament a obrzęd (strona 10)

Szkolna teologia wypracowała kilka podstawowych określeń dotyczących sakramentów.
Najważniejszym z nich jest definicja sakramentu, która głosi, że jest on
czynnością świętą, która pod widzialnym znakiem udziela duszy wiernego niewidzialnej
łaski Bożej i jest ustanowiona przez Pana Naszego Jezusa Chrystusa. Takich
czynności – jak mówi metropolita Makary w swojej Prawosławno‑dogmatycznej
teologii – jest „ani mniej, ani więcej, a tylko siedem”. Jest to definicja zapożyczona
z katechizmów rzymskokatolickich.

• Ks. Marek Ławreszuk: Praktyka liturgiczna Ławry św. Sawy Uświęconego (strona 12)

Znaczenie Ławry św. Sawy znacznie wykracza poza lokalną palestyńską tradycję.
Z jednej strony, organizacja życia monastycznego stała się później bazą dla typikonu
jerozolimskiego, z drugiej strony – Ławra jeszcze za życia św. Sawy inspirowała inne
monastery jak również inne Kościoły lokalne. Z żywota św. Sawy dowiadujemy
się, że kiedy do ławry przybyli Ormianie, ten zorganizował dla nich nabożeństwa
w języku ormiańskim. Św. Sawa „pozwolił im sprawować regułę psalmodii w małej
świątyni w języku ormiańskim w sobotę i dzień niedzielny”.

• Jarosław Szmajda: Kazanie na Wielką Sobotę (strona 15)

„Wielka i Święta Sobota” to dzień, który łączy Wielki Piątek z dniem Chrystusowego
Zmartwychwstania. Mamy dzień smutku, a później następuje dzień radości. W takim
łańcuchu wydarzeń radość zajmuje po prostu miejsce smutku, ale zgodnie
z nauczaniem Kościoła prawosławnego, wyrażonego w jego tradycji liturgicznej,
istotą tej kolejności nie jest zwykła zamiana. Kościół głosi, że Chrystus „śmiercią
podeptał śmierć”. Oznacza to, że jeszcze przed Zmartwychwstaniem następuje
wydarzenie, w którym smutek nie jest zwyczajnie zastępowany przez radość, ale
jest w radość przeobrażany.

• Wiaczesław Perek - Z życia diecezji (strona 16)


Wiaczesław Perek


<<<<    ^^^^    >>>>>


Powrót